CO POTRAFI MJUZIK

Start to pierwsza zakładka i jedyne miejsce w apce, które samo decyduje, co Ci pokazać. To nie jest lista wszystkiego ani ranking — to kilka pasów, z których każdy odpowiada na inne pytanie.

Na górze karuzela POLECANI ARTYŚCI: duże plakaty, które przechylają się przy przewijaniu, z datą w rogu i podpisem pod spodem. Niżej pas W KLUBACH — szerokie belki z programem miejsc. Dalej NA OFFie · DIY, czyli koncerty poza klubami, z linkiem „zobacz wszystkie DIY". Czasem dochodzą POPULARNE (to, co wyróżniamy ręcznie) i DALEJ W POLSCE.

Zasada doboru jest jedna i warto ją znać, bo tłumaczy wszystko, co na Starcie widzisz:

• Obserwujesz artystę — jego koncerty trafiają do karuzeli. Obojętnie, kto wpisał wydarzenie do apki i jak daleko się odbywa.
• Obserwujesz klub — jego program trafia na belki. Cały, także koncerty, które zorganizował u niego ktoś inny.
• Dopiero resztę miejsc wypełniamy odkryciami, czyli wydarzeniami, z którymi nic Cię nie łączy. Te już respektują promień i ustawiają się od najbliższych.
• Jedno wydarzenie stoi w jednym pasie. Gdy obserwowany artysta gra w obserwowanym klubie, wygrywa artysta. Wyjątkiem jest pas DIY — on patrzy na inną rzecz (charakter wydarzenia), więc ten sam koncert może stać i w karuzeli, i tam.
• Kafle „od obserwowanych" mają w rogu znaczek serduszka. To znak, że stoją na Starcie z powodu relacji, a nie odległości — dlatego bywają z drugiego końca Polski. Przestaniesz obserwować, znaczek znika.

Jeśli w promieniu naprawdę nic nie ma, apka mówi to wprost: „W okolicy Katowic nie ma nadchodzących wydarzeń", a pod spodem dwa przyciski — „Pokaż całą Polskę" i „Zmień miasto". Niżej pojawia się pas DALEJ W POLSCE, gdzie każdy kafel ma dopisane, ile to stąd kilometrów. Wolimy tak, niż wpuścić koncert z Gdańska do karuzeli, gdzie wyglądałby jak koncert zza rogu.

Serce na kaflu dodaje wydarzenie do ulubionych bez wchodzenia w szczegóły. Przeciągnięcie ekranu w dół odświeża całość.

UwagaStart pokazuje wyłącznie wydarzenia nadchodzące. Koncert, który się odbył, znika z niego następnego dnia — szukaj go w swojej historii albo na wizytówce artysty.

Uwagana komputerze Startu nie ma. Panel na mjuzik.pl to zaplecze do prowadzenia swoich spraw, a nie miejsce do przeglądania sceny; widz nie ma tam panelu w ogóle.

Druga zakładka to cała scena bez żadnego algorytmu: wszystko, co opublikowane i jeszcze się nie odbyło. Te same wydarzenia można oglądać na cztery sposoby, przełączane ikonami w górnym pasku.

KAFLE (tak wchodzisz domyślnie). Plakaty ułożone w dwie nierówne kolumny. Kafle mają różną wielkość i nie jest to przypadek ani nasz wybór: rośnie ten, na który ludzie reagują — sumujemy „idę" i „lubię". Największe dostają tytuł i serduszko z liczbą, najmniejsze zostają samym plakatem.

LISTA. Ten sam zestaw w wierszach: data, tytuł, miejsce i serce po prawej. Wiersze możesz sobie poprzestawiać przeciągnięciem — kolejność zapisuje się na tym urządzeniu i działa, dopóki nie włączysz filtrów.

MAPA. Pinezki w miejscach koncertów. Jedno miejsce to jedna pinezka, nawet jeśli gra tam w tym miesiącu pięć zespołów — ten sam adres nie rozsypuje się po ekranie. Kolor mówi, jak blisko jest termin: czerwony to najbliższe dwa dni, pomarańczowy — tydzień, niebieski to dalsza przyszłość. Tapnięcie otwiera dymek z listą wydarzeń w tym miejscu i przyciskiem „Nawiguj →", który przekazuje adres do map w telefonie. Kółko z kompasem wraca do widoku „północ do góry".

KALENDARZ. Siatka dni; zaznaczasz zakres (np. od piątku do niedzieli), a lista zawęża się do tych dat.

Filtry otwiera ikona suwaków; gdy jakiś jest włączony, przy ikonie świeci się cyfra. W środku:

MIASTO — z listy albo wpisane ręcznie (także takie, którego nie podpowiadamy).
PROMIEŃ — suwak od 5 do 150 km i osobny przycisk „Cała Polska". Pojawia się tylko wtedy, gdy nie wybrałeś miasta i apka zna Twoje położenie; wybranie miasta z listy wyłącza promień, bo to dwa sposoby na tę samą rzecz.
GATUNEK i TYP — z tego, co faktycznie jest w bazie, nie ze słownika na zapas.
WSTĘP — dowolny, wolny, płatny.
ŹRÓDŁO — wszystkie, kluby albo DIY (czyli poza klubami).
SORTOWANIE — po dacie (domyślnie) albo po popularności.

Nad listą stoją jeszcze dwie pastylki: „Wszystkie" i „Moje kluby/artyści". Ta druga zostawia wyłącznie wydarzenia tych, których obserwujesz — najszybsza droga do pytania „co grają moi".

Każdy włączony filtr wisi nad listą jako pastylka z krzyżykiem, więc widać je wszystkie naraz i każdy da się zdjąć jednym tapnięciem. Na końcu rzędu jest „Wyczyść wszystko".

Miasto i promień to ten sam filtr, który widzisz w pastylce na Starcie — ustawiasz w jednym miejscu, działa w obu.

Uwagapromień liczymy od Twojego położenia do miejsca koncertu. Wydarzenie, przy którym nie znamy ani adresu, ani klubu, przez promień nie przejdzie — takie trafiają do pasa DALEJ W POLSCE, który niczego nie obiecuje.

Uwagaogłoszenia muzyków filtrują się po mieście, a nie po promieniu — suwak ich nie dotyczy.

Po tapnięciu w plakat otwiera się afisz: zdjęcie na pełną szerokość, tytuł, KIEDY i GDZIE. Nazwa klubu jest klikalna i prowadzi na jego wizytówkę; przy koncercie w miejscu spoza aplikacji nazwa jest zwykłym tekstem, z dopiskiem, dlaczego nie da się w nią wejść.

Pod spodem dwa liczniki, oba klikalne: serce („12 osób lubi") i ptaszek („8 idzie"). Liczniki są wspólne dla wszystkich i żyją na bieżąco — gdy ktoś po drugiej stronie miasta tapnie w swoim telefonie, liczba u Ciebie podskoczy bez odświeżania. Jeśli masz znajomych i ktoś z nich się wybiera, pod licznikiem staną ich twarze („Kasia i 2 znajomych też idą").

Rząd niżej to akcje: KALENDARZ (dopisuje koncert do kalendarza w telefonie), NAWIGUJ (prowadzi mapami pod adres), UDOSTĘPNIJ (składa gotową wiadomość z linkiem), POLEĆ (wysyła koncert znajomym — patrz #sluchacz-znajomi), ZGŁOŚ (gdy coś się nie zgadza: zła data, nieaktualny adres) oraz WYCISZ, który pojawia się, gdy już lubisz to wydarzenie albo się na nie wybierasz — przestajesz wtedy dostawać o nim powiadomienia, nie rezygnując z udziału.

Dalej opis od organizatora (linki w nim są klikalne), informacja o biletach albo o wejściu, organizator i skład: kto gra, w jakiej kolejności, kto jest supportem.

Uwagakonto klubu nie deklaruje „idę" — klub nie chodzi na koncerty, tylko je prowadzi. Serce jest dla wszystkich.

Dwie rzeczy, które łatwo pomylić, a robią co innego:

SERCE NA WYDARZENIU to zakładka. Koncert ląduje na Twojej liście, dostaniesz o nim przypomnienie, ale nie zmienia to niczego w tym, co widzisz na Starcie.

OBSERWOWANIE ARTYSTY LUB KLUBU to deklaracja „chcę o nich wiedzieć". To ono układa Start (patrz #podstawy-start) i sprawia, że dostajesz powiadomienie, gdy ogłoszą nowy termin. Obserwować można z ich wizytówki albo prosto z katalogu.

Katalogi — „Poznaj artystów" i „Poznaj kluby" — to te same listy dla każdej roli, z kaflami albo wierszami do wyboru. Filtrujesz po mieście, gatunku i składzie (solo, zespół, DJ, stand-up), sortujesz alfabetycznie albo po liczbie obserwujących. Konta zawodowe mają w filtrach dodatkowo „Obserwują Cię" — bo kontakt z kimś, kto już Cię obserwuje, zaczyna się z innego miejsca niż kontakt na zimno.

Jeśli ktoś jest dla Ciebie ważny, ale ogłasza się za często, możesz go obserwować i jednocześnie wyciszyć — zostaje na Starcie, milkną powiadomienia.

Dzwonek na Starcie to pełna lista wszystkiego, co do Ciebie przyszło, od najnowszego: nowe koncerty obserwowanych, przypomnienia, odpowiedzi, ogłoszenia od nas. Konta artysty, klubu i menedżera mają obok tego Skrzynkę, ale to co innego — w Skrzynce siedzą sprawy i rozmowy, czyli rzeczy, na które się odpowiada. Dzwonek jest strumieniem, Skrzynka biurkiem.

Push przychodzi na telefon nawet przy zamkniętej aplikacji. Maila wysyłamy dopiero wtedy, gdy przez jakieś 25 minut nie otworzysz pusha — nie dublujemy każdej informacji dwoma kanałami. Godziny ciszy zatrzymują maile; push chodzi zawsze, bo to on niesie rzeczy pilne.

Powiadomienie o odwołaniu wydarzenia dostaniesz zawsze, choćbyś wyciszył wszystko inne. To jedyny typ, którego nie da się wyłączyć, i dobrze: nikt nie powinien stać pod zamkniętym klubem.

Uwagajeśli zamkniesz aplikację przez „wymuś zatrzymanie" w ustawieniach Androida, push przestaje dochodzić do czasu, aż sam ją otworzysz — tak działa system, nie apka. Zwykłe zmiecenie z listy ostatnich aplikacji jest bezpieczne.

Zębatka w prawym górnym rogu pulpitu otwiera ustawienia — te same dla każdej roli:

POWIADOMIENIA PUSH — jeden włącznik na wszystko.
WYDARZENIA — osobno nowe koncerty obserwowanych i przypomnienie na dobę przed.
ZNAJOMI — „Pokazuj znajomym, na co idę" (tylko konto widza; patrz #sluchacz-znajomi).
E-MAIL — włącznik i cztery kategorie do zaznaczenia: oferty i współpraca, weryfikacja profilu, wiadomości zbiorczo, od obserwowanych.
GODZINY CISZY — od której do której nie wysyłać maili.
KONTO — Twój e-mail, status weryfikacji (przy klubie), lista zablokowanych, „Dostęp i płatności" (konta artysty, klubu i menedżera), regulamin, polityka prywatności, „Pomoc i kontakt", wylogowanie i usunięcie konta.

Tu też ustawiasz zdjęcie i nick — to, pod czym widzą Cię inni w rozmowach i pod ogłoszeniami. Bez zdjęcia zobaczą pierwszą literę nicku.

BLOKOWANIE działa na każdym koncie, nie tylko u widza: zablokowany nie napisze do Ciebie i nie zaprosi Cię do niczego. Odblokować można wyłącznie w tym jednym miejscu — w liście „Zablokowani" — bo zablokowanego nie znajdziesz już nigdzie indziej.

Kolor akcentu (paleta obok zębatki) zmienia barwę interfejsu. Pojawia się tylko wtedy, gdy Twoje zdjęcie nie narzuca własnego koloru — przy kolorowym zdjęciu apka i tak bierze barwę z niego.

Konto zakłada się TYLKO w aplikacji na telefonie — na komputerze się nie da. Artyści, kluby i menedżerowie mają dodatkowo panel na mjuzik.pl: to samo konto, ten sam login, te same dane, tylko wygodniejsza klawiatura i większy ekran do rzeczy, których na telefonie robi się źle — długich opisów, tabel, planowania tras.

Widz panelu na komputerze nie ma. Po zalogowaniu zobaczy stronę z informacją, że zaplecze jest dla scen, i odesłanie do aplikacji.

Czego nie ma na telefonie: planera tras (#artysta-trasa), wykresów i tabel ze statystyk. Czego nie ma na komputerze: Startu, mapy wydarzeń i zakładania konta. Reszta jest po obu stronach.

Rejestrujesz się w aplikacji i przy wyborze roli zaznaczasz „Widz" — tak nazywa się konto słuchacza. Podajesz nick, e-mail i hasło; nick to nie ozdoba, tylko Twój adres w apce: po nim znajdują Cię znajomi i pod nim podpisujemy Twoje wiadomości.

Od tej chwili masz wszystko, co widz mieć powinien. Niczego nie weryfikujemy i na nic nie czekasz.

Jeśli kiedyś okaże się, że jednak grasz — profil artysty dokładasz do tego samego konta jednym przyciskiem (patrz punkt 7). Nie zakładasz drugiego, nie tracisz obserwowanych ani planów.

Uwagakonta nie założysz na komputerze. Po zalogowaniu na mjuzik.pl widz zobaczy tylko drogowskaz do aplikacji — zaplecze webowe jest dla artystów, klubów i menedżerów.

Trzecia zakładka od lewej („Profil") to Twój pulpit. Nie ma tu żadnych zadań do odhaczenia — to podsumowanie tego, co robisz w apce, w pięciu blokach:

MOJA HISTORIA — trzy liczby: na ilu koncertach byłeś zapisany, ile masz w planach i ilu artystów oraz klubów obserwujesz. Każda jest klikalna.

MOJE PLANY — najbliższy koncert z plakatem na całą szerokość, pod nim kolejne, a na końcu „Wszystkie plany". Znajdziesz tu i te, na które zadeklarowałeś „idę", i te polubione sercem.

MOJA SCENA — szyna ze zdjęciami obserwowanych, osobno artyści, osobno kluby, plus wejścia do pełnych list i do katalogów „Poznaj artystów" oraz „Poznaj kluby".

ZNAJOMI — ilu masz i czy ktoś czeka na odpowiedź.

APKA W LICZBACH — ilu w ogóle jest w Mjuziku artystów i klubów i ile wydarzeń przed nami. To nie są Twoje liczby, tylko skala sceny; kafle są klikalne i prowadzą do przeglądania.

GRASZ? TWORZYSZ? — ogłoszenia muzyków i przycisk do założenia profilu artysty (punkty 6 i 7).

Na afiszu masz dwie różne deklaracje i warto je rozróżniać. SERCE („lubię") to zakładka — zapamiętujemy koncert i przypomnimy o nim, ale nikomu nie obiecujesz, że przyjdziesz. PTASZEK („idę") to już deklaracja obecności: podbija licznik widoczny dla wszystkich, a organizator ma z tego pierwsze pojęcie o frekwencji.

Jedno i drugie ląduje w „Moich planach". Dobę przed koncertem dostajesz przypomnienie.

Stamtąd dwa przyciski, które oszczędzają najwięcej zachodu: KALENDARZ dopisuje koncert do kalendarza w telefonie razem z miejscem i godziną, a NAWIGUJ otwiera mapy z wpisanym adresem.

Kiedy koncert się odbędzie, przechodzi do „Mojej historii". Apka pisze tam „byłeś zapisany", a nie „byłeś" — deklaracja sprzed koncertu to nie to samo co obecność i nie mamy czym tego sprawdzić. Historię czyta się od najnowszych.

Uwaga„idę" można cofnąć w każdej chwili tym samym tapnięciem. Licznik od razu spada.

To jedyna rzecz, która naprawdę zmienia Twój Start — reszta ekranu układa się sama, a obserwowanie mówi wprost: tych chcę widzieć na górze (mechanizm opisany jest w #podstawy-obserwowanie).

Poza Startem obserwowanie daje powiadomienie za każdym razem, gdy obserwowany ogłosi nowy koncert. Klub po drugiej stronie widzi tylko liczbę obserwujących i to, ilu z nich jest fanami, a ilu artystami — nie dostaje listy nazwisk.

Znajomi to relacja człowiek–człowiek i dlatego mają ją tylko konta widzów. Artysta, klub i menedżer reprezentują scenę, nie osobę — z nimi się nie kumplujesz, tylko ich obserwujesz.

Żeby ktoś Cię znalazł, musisz mieć nick. Szukasz po nim w wyszukiwarce (od trzech znaków), wysyłasz zaproszenie, druga strona przyjmuje albo nie. Polskie znaki nie tworzą osobnego adresu — „Żółw" i „Zolw" to dla nas ten sam nick.

Co to daje. Po pierwsze, przy liczniku „idzie" na afiszu widzisz twarze znajomych, którzy się wybierają — i oni widzą Twoją, jeśli tego nie wyłączysz w ustawieniach. Po drugie, przycisk POLEĆ: zaznaczasz kilku znajomych naraz, dopisujesz notkę (do 140 znaków, np. „grają o 21, idziemy?") i wysyłasz. Adresat dostaje pytanie z Twoim imieniem i dwiema odpowiedziami; „Idę" od razu zapisuje go na koncert, a odmowa jest prywatna — nie dostajesz o niej powiadomienia i nigdzie się nie wyświetla.

Kogoś, kto się uprzykrza, blokujesz — wtedy nie napisze i nie zaprosi Cię do niczego. Odblokowanie jest w ustawieniach konta.

Uwagapolecać możesz tylko znajomym — nie da się wysłać koncertu obcej osobie po nicku. Gdy nie masz jeszcze nikogo, apka sama zaproponuje przejście do wyszukiwarki.

Ogłoszenia są dostępne także dla widzów, bo „gram" i „mam profil artysty" to dwie różne rzeczy. Wpisy są dwojakiego rodzaju: „Szukam muzyka" (zespół szuka kogoś do składu) i „Szukam projektu" (muzyk zgłasza się sam). Filtrujesz po rodzaju, instrumencie, gatunku i mieście.

Możesz czytać cudze, odpisywać ich autorom i wystawić własne. Rozmowa toczy się w wątku pod ogłoszeniem.

Uwagazakładka Skrzynka pojawia się u widza dopiero wtedy, gdy zacznie się pierwsza rozmowa pod ogłoszeniem — wcześniej nie byłoby w niej czego czytać.

Jeden przycisk na dole pulpitu: „Załóż profil artysty". Dopisuje wizytówkę do konta, którego już używasz — z tym samym e-mailem, obserwowanymi i planami. Od tej chwili masz do tego wszystkiego panel artysty, Skrzynkę i możliwość publikowania koncertów, a cała sekcja ARTYSTA (#artysta) zaczyna Cię dotyczyć.

Profilu artysty nie weryfikujemy — jest w katalogu od pierwszej minuty.

Kilka rzeczy jest świadomie poza kontem widza — nie dlatego, że coś się nie udało, tylko dlatego, że tak ma być:

• Nie piszesz do klubów. Klub możesz obserwować, ale wiadomość wyślą mu tylko artyści i menedżerowie. Pola kontaktu bookingowego na wizytówce widzisz, są jednak zablokowane, z wyjaśnieniem „Kontakt bookingowy nie jest dostępny dla fanów". Chodzi o to, żeby klub nie zaczynał dnia od trzydziestu wiadomości „a zagra u was X?".
• Nie tworzysz wydarzeń ani nie dopisujesz się do składów.
• Nie masz panelu na komputerze.

Wszystko inne — Start, wyszukiwanie, mapa, kalendarz, obserwowanie, powiadomienia — działa u Ciebie dokładnie tak samo jak u kont zawodowych.

Konto zakładasz w aplikacji, wybierając rolę artysty — od tej chwili masz już swoją wizytówkę. Nie czekasz na niczyją zgodę: profil jest w katalogu od pierwszej minuty i jeszcze tego samego dnia możesz publikować swoje koncerty, dogadywać się z klubami i innymi artystami.

Pusty profil wygląda dość... pusto, więc warto zacząć od kilku drobiazgów: zdjęcia, miasta, profilu muzycznego, linków do sociali. Daj się poznać. Zrobisz to w kilku, banalnych krokach.

UwagaKonta nie da się założyć na komputerze — serwis webowy to miejsce, z którego po prostu wygodnie zarządza się apką.

WIZYTÓWKA

Co znajdzie się na Twojej wizytówce?
Zdjęcie, krótki opis, gatunki, miasto i linki — m.in Spotify, Bandcamp, YouTube, wszelkie social media. Zaznaczasz, czy grasz solo, w zespole, jako DJ, czy robisz stand-up; w przypadku zespołu możesz od razu wpisać wszystkich muzyków ze składu zaznaczając instrumenty, na których grają. Jeśli którykolwiek z muzyków ma już konto w apce, możesz w banalny sposób podlinkować prywatne wizytówki.

Kontakt do bookingu to Twój wybór - na podany przez Ciebie mail lub numer telefonu mogą kiedyś odzywać się kluby lub inni artyści. Co ważne - fani ich nie dostaną: widzą pola kontaktu, ale są zablokowane, z wyjaśnieniem „Kontakt bookingowy nie jest dostępny dla fanów”.

Pola z linkami pilnują same siebie: w pole Spotify nie wejdzie adres z Bandcampa, a „erj/c” nie wejdzie nigdzie. Gdy wpis nie pasuje, pole podświetla się na czerwono już w trakcie pisania i podpowiada wzór („open.spotify.com/artist/…”), a zapis poczeka, aż poprawisz. Instagram, TikTok, X i Threads przyjmują też sam @nick i same układają z niego adres. Tak samo sprawdzane są mail i telefon w kontakcie bookingowym. Dzięki temu na wizytówce nie świeci się ikonka prowadząca donikąd.

Na komputerze wpisujesz po lewej, a po prawej od razu widzisz, jak wizytówka wygląda dla innych.

PORTFOLIO

Portfolio to miejsce, w którym możesz pokazać swój dorobek. Koncerty zagrane w Mjuzik dopisują się do portfolio automatycznie. Resztę dopisujesz ręcznie: dawne występy, projekty, wydawnictwa.

Portfolio układa się samo, od najnowszego. Ale to Ty decydujesz, co widać i w jakiej kolejności: przy każdym wpisie masz oko (ukryj / pokaż) i strzałki (w górę / w dół). Gdy pierwszy raz coś przestawisz, Mjuzik przestaje układać listę po datach i trzyma się Twojej kolejności — najlepszy koncert możesz wynieść na samą górę, choćby był sprzed pięciu lat. Nowe wpisy dochodzą wtedy na wierzch. Jeśli się rozmyślisz, przycisk „Ułóż chronologicznie" wraca do porządku według dat. Ukrycie chowa wpis przed innymi, ale go nie kasuje — z Twoich statystyk nic nie znika.
Jeśli w takim wpisie oznaczysz artystę, który ma konto, i on to potwierdzi (innymi słowy, potwierdzi udział we wspólnym projekcie), wpis dostaje znak potwierdzenia od drugiej strony. Jesli do portfolio chcesz dopisać płytę lub wydawnictwo, możesz podać link – pokaże się jako przycisk „Posłuchaj”.

UwagaPortfolio zapisuje się od razu, bez „Zapisz” — inaczej niż pola wyżej.

KALENDARZ, czyli "kiedy jestem dostępny"

W kalendarzu dostępności klikasz dzień i przełączasz go między "wolny" a "zajęty". Koncerty, które ogłaszasz w apce zapiszą się w kalendarzu automatycznie, więc nie musisz ich ręcznie wpisywać.
Po co kalendarz: menedżerowie, kluby i inni artyści układający program i rozważający zaproszenie Cie do eventu od razu wiedzą, kiedy jesteś dostepny, a kiedy nie – to spore ułatwienie.

UwagaZmiany zapisują się od razu.

Wybierasz klub i termin, i wysyłasz propozycję. Trafia ona do skrzynki klubu jako sprawa do decyzji.

Klub może przyjąć, odrzucić albo po prostu odpisać na Twoją propozycję. Cała rozmowa toczy się w jednym wątku, więc nie ginie wśród innych wiadomości na komunikatorze (to czwarta zakładka w apce). Kiedy obie strony się dogadają, informacja o evencie natychmiast pojawia się w apce.

UwagaJeśli masz tego dnia inny koncert, aplikacja ostrzeże Cię o konflikcie terminu, zanim wyślesz propozycję (sprawdza to przy każdym koncercie, który sam tworzysz).

UwagaKlub ma tydzień na odpowiedź — a jeśli koncert wypada wcześniej, to czas do dnia przed nim. Ile go zostało, widzicie oboje: przy propozycji stoi plakietka „za 3 dni", która robi się czerwona, gdy termin goni. Kiedy klub odezwie się w wątku, zegar rusza od nowa i propozycja nie ucieka Ci w trakcie rozmowy. Przesuwa go wiadomość klubu, nie Twoja — sam sobie czasu nie dołożysz, pisząc do kogoś, kto milczy.

W Skrzynce widać to bez wchodzenia w wątek: dopóki klub się nie odezwał, przy sprawie stoi „Czekasz na decyzję", a gdy odpisze — „W rozmowie". Pod spodem masz wtedy zegar i przycisk „Przypomnij", którym ponaglasz klub — po wysłaniu zmienia się w „Wysłano".

A jeśli mimo wszystko wygaśnie — nic nie przepada. Wydarzenie zostaje u Ciebie w całości, z plakatem, opisem i datą; dostajesz powiadomienie, a na afiszu tego wydarzenia pojawia się przycisk „Ponów propozycję" (nad „Edytuj wydarzenie") — jedno tapnięcie i propozycja idzie do klubu jeszcze raz, z nowym czasem na odpowiedź (znów tydzień albo do dnia przed koncertem, jeśli jest bliżej). Razem z nim wracają zaproszenia do składu, z tymi samymi godzinami i stawkami, które wpisałeś za pierwszym razem — nikogo nie musisz zapraszać od nowa.

UwagaOdpowiedź klubu przychodzi do Skrzynki — w aplikacji zakładka na dolnym pasku, na komputerze pozycja w menu po lewej. Gdy klub odpowie, w telefonie też dostaniesz powiadomienie push (nawet przy wyłączonej apce - chyba, że dezaktywujesz tę opcję).

Dom kultury, plener, squat, przestrzeń prywatna, albo klub, który jeszcze nie założył swojego konta — grać możesz wszędzie i warto się tym pochwalić. Wpisujesz nazwę miejsca, podajesz jego adres albo wskazujesz punkt na mapie; UWAGA: Mjuzik przyjmuje tylko adresy z Polski.

Miejsce możesz na stałe zapisać w pamięci aplikacji, więc następnym razem wybierasz je jednym kliknięciem, razem z gotową pinezką (no właśnie, apka pozwala zobaczyć miejsce eventu na mapie!)

Na komputerze taki koncert możesz opublikować od razu albo zostawić jako "rezerwację" (w panelu nazywa się to HOLD) — wtedy termin jest zajęty w Twoim kalendarzu, ale dopóki go nie potwierdzisz, nikt poza Tobą go nie widzi. To wygodne, gdy czekasz np. na odpowiedź z domu kultury i nie chcesz w międzyczasie stracić potencjalnej propozycji innego występu. W aplikacji na telefonie tego wyboru nie ma — tam koncert DIY publikuje się od razu, co zresztą pisze wprost na kaflu.

Tego rodzaju koncerty (które publikujesz sam, bez potwierdzenia ze strony "apkowego" klubu) mają pewne limity. Wygląda to tak: Na starcie możesz mieć 5 zaplanowanych wydarzeń bez klubu. To nie jest „5 na tydzień" ani „5 na miesiąc". To pięć naraz, patrząc w przyszłość. Możesz je wrzucić wszystkie jednego wieczoru, choćby na trzy miesiące do przodu — nikt nie liczy, jak szybko dodajesz.
Za każdy koncert, który się faktycznie odbędzie, dostajesz trzy miejsca więcej. Zagrałeś pierwszy — masz 8. Drugi — 11. Potem zatrzymuje się na 12 i tyle zostaje. Czyli po dwóch, trzech koncertach DIY w ogóle przestajesz o tym myśleć.
Jeśli zagrasz choć raz w klubie z kontem — swoje wydarzenie albo jako support w cudzym składzie — od razu masz maksymalne 12. Klub jest u nas zweryfikowany, więc skoro on Cię wpuścił, to my też nie mamy o co pytać.
Co, jeśli trafisz na limit? Zobaczysz to zanim zaczniesz wypełniać formularz, nie po zapisaniu. Wtedy albo poczekasz, aż któryś z zaplanowanych koncertów się odbędzie (miejsce zwalnia się samo), albo usuniesz coś, co i tak nie dojdzie do skutku.
Rezerwacje nie zajmują miejsca w tej puli — liczą się tylko koncerty opublikowane, więc możesz spokojnie trzymać kilka wariantów terminu.
Jeszcze jedno: nie ma znaczenia, czy zaznaczysz „lokal spoza aplikacji", czy „miejsce nieformalne" — to jedna wspólna pula. Ta etykietka jest po to, żeby fan wiedział, czego się spodziewać, a nie żeby mnożyć limity.

UwagaMiejsca "nieformalne", które zapisujesz po to, by nie wpisywać tego samego adresu za każdym razem, gdy grasz w tym samym miejscu znajdziesz w apce (Mój panel → sekcja MOJE → „Moje zapisane miejsca”) i na komputerze (Katalog → zakładka „Miejsca DIY”).

W sekcji 3 napisaliśmy, że jeśli grasz sam, sekcje LINEUP i SUPPORT możesz spokojnie pominąć. Tutaj robimy odwrotnie — zapraszamy do swojego koncertu innych artystów z apki. LINEUP to wykonawcy główni, SUPPORT to rozgrzewka przed nimi; kolejność grania w obu ustawiasz strzałkami przy nazwach.

Skład możesz zbudować od razu, przy zgłaszaniu koncertu (to te dwie sekcje, które wtedy pomijałeś), albo dokładać ludzi później, kiedy wydarzenie już stoi.

Do każdego zaproszenia możesz dołączyć warunki: godzinę wejścia na scenę, długość występu (w minutach), stawkę i kilka słów od siebie. Wszystkie te pola są opcjonalne — możesz wysłać samo zaproszenie i dogadać resztę w rozmowie. Jeśli coś wpiszesz, pod nazwą artysty pojawi się skrót w rodzaju „21:00 · 45 min · 800 zł", żebyś jednym rzutem oka widział, z kim masz dopięte szczegóły, a z kim nie. Ten skrót jest klikalny — wchodzisz w niego i poprawiasz, co chcesz.

Zaproszony decyduje sam: przyjmuje, odmawia albo odpowiada własnymi warunkami — inną godziną, inną długością, inną stawką. Wtedy piłka wraca do Ciebie i wymieniacie się propozycjami, aż któraś strona powie „tak". Każde zaproszenie ma swój osobny wątek, więc przy pięcioosobowym składzie ustalenia z każdym wykonawcą siedzą oddzielnie i nic się nie miesza (to inna rozmowa niż ta z klubem).

Dopóki artysta nie potwierdzi, widnieje u Ciebie jako oczekujący i nie pokazuje się na afiszu — bez jego zgody nikt nie trafia do składu. Działa to też w drugą stronę: nikt nie dopisze Ciebie do swojego koncertu bez Twojego kliknięcia.

Jeżeli koncert się nie odbędzie — klub odmówi albo propozycja wygaśnie — wiszące zaproszenia gasną same, a zaproszeni dostają o tym wiadomość. Nikt nie zostaje z terminem zaklepanym na coś, czego nie ma. Kiedy wysyłasz propozycję ponownie, zaproszenia idą razem z nią.

Uwagastawka wpisana w zaproszeniu to Wasze ustalenie, a nie rozliczenie — Mjuzik nie przelewa pieniędzy i niczego nie księguje. Zapisuje tylko to, na co się umówiliście, żebyście oboje mieli to w jednym miejscu, czarno na białym.

Nie każdy, kto gra, ma konto w aplikacji (namawiaj, bo warto!). Takiego wykonawcę dopisujesz do składu ręcznie — z nazwą, godziną i długością trwania występu. Na afiszu widnieje normalnie, tyle że bez klikalnego profilu. Nie dostaje powiadomień i niczego nie musi potwierdzać.

Działa to w obie strony - możesz wysłać propozycję dołączenia do cudzego wydarzenia lub sam możesz dostać propozycję dołączenia do czyjegoś eventu. Gdy wysyłasz swoje zgłoszenie, trafia ono do organizatora jako sprawa do jego decyzji, razem z Twoimi warunkami (jeśli chcesz je podać).

Możesz też dostać zaproszenie od klubu albo innego artysty. Przychodzi do skrzynki, a przyjęcie propozycji wpisuje Cię do składu na ustalonych przez Was warunkach.

Tablica ogłoszeń dla grających: „szukam kogoś do składu” i „jestem dostępny”. Wystawiasz własne albo odpisujesz na cudze — rozmowa zaczyna się w skrzynce.

W aplikacji ogłoszenia mają własne wejście: na pulpicie, w sekcji SCENA, stoi szeroki wiersz OGŁOSZENIA. Widać na nim od razu, ile ogłoszeń jest w Twoim mieście i jak się dzielą („3 × szukam muzyka · 1 × szukam projektu”), a gdy od Twojego ostatniego wejścia coś doszło — po prawej zapala się plakietka „2 nowe”. Tapnięcie prowadzi prosto na listę ogłoszeń, z Twoim miastem już wpisanym w filtr. Plusem po prawej stronie wiersza wystawiasz własne ogłoszenie, a dopóki żadnego nie masz, wiersz sam o tym przypomina.

Filtrujesz po rodzaju wpisu, instrumencie, gatunku i mieście — ikona filtra jest u góry po prawej. Miasto podpowiada się z Twojej lokalizacji, a jeśli jej nie ustawiłeś, ogłoszenia lecą z całej Polski.

UwagaDwa rodzaje wpisów: „Szukam muzyka” i „Szukam projektu”.

UwagaOgłoszenia filtrują się po mieście, a nie po suwaku odległości — suwak działa na wydarzenia, ogłoszeń nie dotyczy.

Planer tras jest tylko na komputerze — to robota na duży ekran, bo naraz oglądasz kilkanaście klubów i sześćdziesiąt dni. W menu po lewej wybierasz Trasa.

Najpierw trafiasz do „Moich tras". Klikasz kafel „Nowa trasa", nadajesz jej nazwę (np. „Trasa wiosenna 2026") i od tej pory możesz do niej wracać, dokładać przystanki i kontynuować za tydzień. Klik w kafel otwiera warsztat, a w nim masz dwa tryby przełączane u góry: 🧭 Kreator i 🎨 Płótno. Kreator prowadzi Cię za rękę przez pięć kroków, Płótno to swobodne malowanie po kalendarzu. Możesz używać obu na zmianę.

KREATOR — pięć kroków

01 Zakres trasy. Podajesz „Od" i „Do". Okno sięga najwyżej 60 dni do przodu), a obok od razu liczy się, ile dni masz w oknie.

02 Miasta po kolei. Wpisujesz miasta, jedno po drugim — przy wpisywaniu podpowiadają się te, w których są kluby korzystające z apki. Kolejnością nie musisz się przejmować: trasa układa się sama według dat, więc miasto z najbliższym terminem wskakuje na górę.

03 Kluby i terminy. Tu dzieje się najwięcej. Dostajesz tabelę: w pionie kluby z Twoich miast, w poziomie kolejne dni. Górny pas pokazuje Twoją dostępność (tę z kalendarza), dolny — kiedy kluby są otwarte. Kółko ○ znaczy „klub tego dnia gra", krzyżyk × — zajęte albo zamknięte, weekendy są podświetlone. Najpierw zaznaczasz kluby, które Cię interesują, i klikasz „✓ Zatwierdź wybór" — reszta znika z ekranu i przestaje rozpraszać. Potem klikasz w konkretne komórki, czyli wybierasz terminy; w jednym klubie możesz zaznaczyć kilka dni, jeśli sam nie wiesz jeszcze, który wyjdzie. Klik w nazwę klubu rozwija kontakt, więc możesz od razu napisać. A jeśli w którymś mieście nie ma żadnego klubu z kontem, masz tam sekcję eventu DIY — wpisujesz miejsce ręcznie i wybierasz, czy to lokal bez konta, czy przestrzeń nieformalna.

04 Wybrane przystanki. Cała trasa na jednej osi, po kolei, z odległościami między przystankami i ostrzeżeniami, gdy coś się nie spina — za mało czasu albo skok przez pół Polski. Przy każdym przystanku masz dwa przyciski. „Zaproponuj" otwiera gotową propozycję do klubu z wpisaną datą i wysyła ją prosto do jego skrzynki. „Zapisz jako szkic" odkłada koncert na Twoją listę eventów, prywatnie, bez wysyłania czegokolwiek. Kiedy klub potwierdzi, przy przystanku zapala się zielony ✓ — dopiero to domyka sprawę, sama wysyłka nie wystarczy.

05 Domknij trasę. Lista kontrolna tego, co jeszcze zostało: czy wszystkie propozycje poszły, ile klubów już potwierdziło, czy plakat trasy gotowy, czy zostały nieopublikowane rezerwacje. Większość odhacza się sama z tego, co zrobiłeś wyżej — plakat zaznaczasz ręcznie. U góry masz plakietkę stanu: „W planowaniu", „Rozsyłka", „Kluby potwierdzone", a na końcu „Gotowa do realizacji".

PŁÓTNO — dla tych, którzy wolą zacząć od kalendarza

Drugi tryb to sześćdziesiąt dni w jednej siatce i trzy pędzle: „Wolne", „Zajęte" i „Wyczyść". Wybierasz pędzel i przeciągasz myszą po dniach — tak najszybciej oznacza się cały tydzień czy dwa. To ta sama dostępność, którą widzą kluby i menedżerowie, więc malujesz raz, a pracuje wszędzie.

Jest tu też porównanie: wskazujesz klub, a kalendarz przełącza się w tryb, w którym widać dni pasujące obu stronom naraz — koniec z pisaniem „a może 14-tego?" pięć razy pod rząd. Niżej masz itinerarz z dystansami i panel „Dodaj przystanki", w którym wbijasz hurtem kilka miast z datami (miasto, miejsce lub adres, tytuł, rodzaj miejsca) i jednym przyciskiem tworzysz z nich rezerwacje.

CZYM JEST REZERWACJA (HOLD)

Rezerwacja to koncert zapisany ołówkiem: termin jest zaklepany u Ciebie w kalendarzu, ale nie widzi go żaden fan. Trzymasz ją do chwili, gdy wiesz, co z klubami — jeden potwierdził, drugi odmówił — i dopiero wtedy publikujesz to, co faktycznie wyszło. Reszta idzie do kosza jednym kliknięciem. Dzięki temu możesz planować trzy warianty naraz, nie obiecując publicznie niczego, czego nie jesteś pewien.

Uwagasama teczka trasy — nazwa, lista miast, zaznaczone kluby i terminy — siedzi w pamięci przeglądarki na Twoim komputerze. Otworzysz Mjuzika na innym sprzęcie i teczki tam nie zobaczysz, a wyczyszczenie danych przeglądarki ją skasuje. Nie panikuj: rezerwacje, wysłane propozycje i Twoja dostępność są zapisane na serwerze, więc w najgorszym razie tracisz szkic planu, a nie umówione koncerty.

Uwagaw aplikacji na telefonie planera tras nie ma. Gotową trasę widzisz w niej jako zwykłe koncerty i propozycje — tam, gdzie wszystkie pozostałe.

Menedżer to ktoś, kto załatwia za Ciebie koncerty: pisze do klubów, negocjuje terminy i stawki, układa trasę. W Mjuziku współpraca z nim jest jawna — każde jego posunięcie podpisuje się jako „Menedżer X — w imieniu Twojego zespołu", więc klub po drugiej stronie wie, z kim rozmawia. Nikt nie podszywa się pod Ciebie.

Znajdziesz go w katalogu i sam wysyłasz propozycję, albo on odzywa się pierwszy. W obie strony działa to tak samo: leci prośba z krótką wiadomością (do 500 znaków), druga strona dostaje powiadomienie na telefon, a rozmowa ląduje w Skrzynce jako sprawa do decyzji. Współpraca zaczyna działać dopiero wtedy, gdy obie strony powiedzą „tak" — samo wysłanie prośby niczego nie uruchamia. Dopóki czekasz, przy karcie widnieje „ZAPROSZENIE WYSŁANE" i możesz je w każdej chwili wycofać.

Co zyskuje menedżer, gdy się umówicie: może tworzyć wydarzenia w Twoim imieniu, poprawiać Twoją wizytówkę, pisać do klubów i prowadzić negocjacje o terminy, długość występu i stawkę. Wszystko to widzisz u siebie i w każdej chwili możesz wejść w wątek i sam odpowiedzieć — nie jesteś odstawiony na boczny tor. Deal jest jeden wspólny: kto pierwszy kliknie „akceptuję", ten domyka sprawę, nie trzeba dwóch podpisów.

Czego menedżer NIE widzi: Twoich rozmów z innymi menedżerami. Jeśli rozglądasz się za kimś nowym albo ktoś właśnie do Ciebie napisał, Twój obecny menedżer nie ma o tym pojęcia — i nie jest to kwestia dobrych manier, tylko ustawienia bazy: takie wątki po prostu nie przechodzą przez jego uprawnienia. Dlatego przy aktywnej współpracy masz w karcie przycisk „Znajdź innego menedżera" i możesz z niego spokojnie korzystać.

Współpracę kończy się jednym przyciskiem, z każdej strony, bez pytania drugiej o zgodę. To, co już zostało ustalone — potwierdzone koncerty — zostaje; menedżer traci po prostu prawo działania w Twoim imieniu od tej chwili. Na wizytówce menedżera widać, od kiedy się Wami opiekuje, więc historia współpracy nie znika.

Uwagamenedżer jest w Mjuziku osobnym rodzajem konta — nie musisz mu niczego przekazywać ani udostępniać hasła. Pracuje z własnego konta, pod własnym nazwiskiem, tylko z prawem mówienia w Twoim imieniu w sprawach koncertowych.

Każdy opublikowany koncert i każda wizytówka mają swój własny adres na mjuzik.pl — wydarzenie pod mjuzik.pl/wydarzenie/…, artysta pod mjuzik.pl/artysta/…, klub pod mjuzik.pl/klub/… Wklejasz taki adres na Instagram, Facebooka albo wysyłasz znajomemu i to wszystko, nic więcej nie trzeba robić.

Na social mediach taki link nie zostaje gołym ciągiem znaków — rozwija się w kafelek z plakatem, tytułem, miastem i opisem. Dokładnie ten plakat, który wgrałeś, więc warto, żeby był porządny; on jest pierwszą rzeczą, jaką ktoś zobaczy.

Przycisk UDOSTĘPNIJ w apce nie kopiuje samego adresu — składa gotową wiadomość: tytuł, datę z godziną, miejsce i miasto, skład („Grają: …", przy dłuższej liście skrócony do czterech nazw i „i inni"), link do biletów, jeśli go podałeś, a na końcu adres wydarzenia. Możesz to wkleić bez poprawiania albo dopisać coś od siebie.

Kto ma Mjuzika na telefonie, temu kliknięcie w taki link otworzy od razu ekran wydarzenia w aplikacji, z pominięciem przeglądarki. Kto nie ma — zobaczy normalną stronę. To jeden i ten sam adres, nie musisz się zastanawiać, który komu wysłać.

Wizytówkę udostępniasz tak samo: przycisk ze strzałką jest na samej górze profilu, przy zdjęciu, i działa zarówno u Ciebie, jak i u kogoś, kogo właśnie oglądasz. Wyjdzie z tego nazwa, miasto i link.

Uwagaadres dostają tylko koncerty opublikowane. Rezerwacja, szkic i propozycja czekająca na odpowiedź klubu nie mają swojej strony — i dobrze, bo nie chcesz, żeby ktoś wrzucił na Facebooka datę, która jeszcze nie jest pewna. Link pojawia się w chwili publikacji. Odwołanego koncertu też nie udostępnisz.

Mjuzik liczy trzy rzeczy: ilu ludzi zagląda na Twoją wizytówkę, ilu Cię obserwuje i jak fani reagują na poszczególne koncerty. Wszystkie te liczby widzisz wyłącznie Ty — nikt inny nie sprawdzi, ilu masz obserwujących ani ile razy ktoś otworzył Twój profil.

Na telefonie liczby są rozsypane po pulpicie, w miejscach, w których i tak bywasz. Na górze masz kafle: sprawy do decyzji, nieprzeczytane wiadomości i FANI. Tapnięcie w kafel fanów rozwija podział na role — ilu z nich to zwykli słuchacze, ilu artyści, ile klubów i menedżerów. To rozbicie jest ciekawsze, niż się wydaje: klub obserwujący Twój profil to inna wiadomość niż kolejny fan. Pod kaflami, przy ikonie oka, stoi zdanie o odwiedzinach wizytówki, a gdy nikt jeszcze nie zaglądał — uczciwe „Nikt jeszcze nie zaglądał na Twój profil".

Na komputerze wchodzisz w Pulpit i przełączasz się na zakładkę „Statystyki" obok „Przeglądu". Tam wszystko jest razem i w formie, którą da się analizować.

Pięć kafli na górze: wyświetlenia profilu, obserwujący, nadchodzące koncerty, deklaracje „idę" (suma ze wszystkich Twoich koncertów) i wolne dni oznaczone w kalendarzu.

Wykres „Wyświetlenia profilu — ostatnie 30 dni" — słupek na każdy dzień. Po to, żeby zobaczyć, czy coś drgnęło po ogłoszeniu koncertu albo po tym, jak ktoś Cię udostępnił. To jedyny wykres w Mjuziku; reszta statystyk to liczby i tabele.

Tabela „Twoje koncerty" — każdy koncert w wierszu, z datą, miastem i dwiema kolumnami: ❤ polubienia i ✓ ile osób zadeklarowało przyjście. Widać w niej od ręki, który koncert ludzi ruszył, a który przeszedł bez echa.

Karta „Miasta, w których grasz" — rozkład Twoich koncertów po Polsce. Przydaje się, gdy zastanawiasz się, gdzie wracać, a gdzie jeszcze nie było Cię ani razu.

Na samym dole „rynek": ilu w ogóle jest w Mjuziku fanów, artystów, klubów i menedżerów. To nie są Twoje liczby, tylko skala całej sceny — tło, na którym Twoje wyniki coś znaczą. To samo zestawienie masz na telefonie, na dole pulpitu.

JAK LICZYMY WYŚWIETLENIA

Jedno wejście na wizytówkę to jedna osoba w ciągu jednego dnia. Ktoś, kto wraca na Twój profil pięć razy dziennie, podbije licznik o jeden, nie o pięć. Liczymy tylko zalogowanych, a Twoje własne wejścia na swój profil nie liczą się wcale — nie da się podkręcić wyniku odświeżaniem.

Uwagana telefonie nie ma wykresu ani tabeli koncertów — jeśli chcesz porównać koncerty między sobą albo zobaczyć, jak szło przez ostatni miesiąc, siadasz do komputera.

Konto zakładasz w aplikacji, wybierając rolę „Klub / Miejsce". Formularz pyta o nazwę, miasto, adres i typ lokalu (klub, pub, knajpa, inne) — to pola obowiązkowe — a dalej o rzeczy, które i tak zapytałby każdy zespół: wielkość sceny, pojemność, nagłośnienie, profil muzyczny, kontakt do bookingu.

Kluby, jako jedyne konta w Mjuziku, przechodzą ręczną weryfikację. Powód jest prosty: wizytówka lokalu firmuje prawdziwy adres i prawdziwą salę, a podszycie się pod cudzy klub byłoby realną szkodą. Artystów nie weryfikujemy wcale — u nich bramką jest Twoja zgoda na koncert.

Do czasu weryfikacji konto działa, ale dwie rzeczy są wstrzymane: nie dodasz wydarzenia i nie ma Cię w katalogu, więc artyści nie wyślą Ci propozycji. Przy nazwie na Twoim pulpicie świeci wtedy żółta plakietka „oczekuje weryfikacji", a status widać też w ustawieniach konta.

Uwagaweryfikacja jest jednorazowa. Nie trzeba jej odnawiać ani powtarzać przy zmianie danych.

Wizytówka klubu odpowiada na dwa różne pytania, bo ogląda ją dwóch różnych ludzi. Fan pyta „co tu grają i jak dojechać". Artysta pyta „na czym zagram, dla ilu osób i z kim gadać". Dlatego ta sama strona układa się inaczej: artyście i menedżerowi RIDER SCENY oraz „ZAGRAJ U NAS" wyskakują wysoko, a fanowi te same dane sali schodzą nisko, do zwięzłej sekcji SALA.

Co wypełniasz: zdjęcie, nazwę, profil muzyczny i opis („O klubie"); adres, miasto i kod pocztowy; typ lokalu, pojemność, wielkość sceny i nagłośnienie; kontakt — booking, e-mail, telefon, stronę i social media. Adres od razu ląduje na mapie w wizytówce i w wyszukiwaniu po odległości, więc warto go wpisać dokładnie.

HISTORIA IMPREZ zbiera się sama z koncertów, które się u Ciebie odbyły. Możesz nią zarządzać: oczko ukrywa imprezę na wizytówce, strzałki zmieniają kolejność. Ukrycie niczego nie kasuje — koncert zostaje w Twoich liczbach, przestaje tylko być wizytówką.

DOSTĘPNOŚĆ pokazuje odwiedzającym, kiedy sala jest wolna, a kiedy zajęta (punkt 3).

Uwagapola z linkami przyjmują wyłącznie adresy z właściwego serwisu, a e-mail i telefon muszą wyglądać jak e-mail i telefon. Błąd widać czerwoną ramką jeszcze w trakcie pisania — dzięki temu na wizytówce nie świeci się ikonka prowadząca donikąd.

Uwagakontaktu bookingowego fan nie zobaczy. Pola są widoczne, ale zablokowane, z wyjaśnieniem, że to kontakt dla artystów. Zdjęcie zapisuje się od razu po wgraniu, reszta pól dopiero po „Zapisz".

Kalendarz klubu działa odwrotnie niż kalendarz artysty i to jest celowe. Artysta oznacza, kiedy jest WOLNY. Ty oznaczasz wyłącznie WYJĄTKI: „nieczynne" i „zajęte". Dzień bez żadnego oznaczenia jest po prostu otwarty — bo klub, który musiałby codziennie klikać „otwarte", przestałby to robić po tygodniu.

Wydarzenia, które publikujesz, oznaczają się same. Nie musisz ich dublować w kalendarzu.

Po co to komu: artysta układający trasę i menedżer szukający terminu widzą Twój kalendarz na wizytówce i sami omijają dni, w których nic nie wskórają. Mniej pytań „a może 14-tego?", mniej odpisywania.

Uwagazmiany zapisują się od razu, bez osobnego „Zapisz".

Wydarzenie, które dodajesz u siebie, publikuje się od razu — jesteś gospodarzem, więc nie potrzebujesz niczyjej zgody. Wypełniasz plakat, tytuł, datę i godzinę, gatunek i typ wydarzenia, opis oraz wstęp: wolny albo płatny. Przy płatnym podajesz link do biletów, a jeśli biletów nie sprzedajesz online — wpisujesz wprost, jak wejść („bilety w klubie od 19:00, 30 zł").

W formularzu są też sekcje LINEUP i SUPPORT. Jeśli skład już znasz, zapraszasz artystów od razu; jeśli nie — zostawiasz puste i dokładasz później (punkt 5).

Na komputerze przy tworzeniu masz po prawej podgląd telefonu — widzisz, jak plakat i skład ułożą się na afiszu, zanim klikniesz publikację.

Uwagażeby dodać wydarzenie, klub musi być zweryfikowany (punkt 1).

Artystę z aplikacji zapraszasz, a nie wpisujesz. Do zaproszenia możesz dołączyć warunki: godzinę wejścia na scenę, długość występu w minutach, honorarium i kilka słów od siebie. Wszystkie te pola są opcjonalne — da się wysłać samo zaproszenie i dogadać resztę w rozmowie.

Zaproszony przyjmuje, odmawia albo odpowiada własnymi warunkami; wtedy piłka wraca do Ciebie i wymieniacie się propozycjami, aż któraś strona powie „tak". Każde zaproszenie ma swój wątek, więc przy pięcioosobowym składzie ustalenia z każdym siedzą osobno i nic się nie miesza.

Dopóki artysta nie potwierdzi, nie pokazuje się na afiszu — bez jego zgody nikt nie trafia do składu. Kolejność grania ustawiasz strzałkami, osobno w lineupie i osobno w supporcie.

Kogoś, kto nie ma konta w Mjuziku, dopisujesz ręcznie: nazwa, godzina, długość występu. Na afiszu stoi normalnie, tyle że bez klikalnego profilu, i niczego nie musi potwierdzać.

Zanim zaprosisz, możesz zajrzeć na wizytówkę artysty: jest tam kalendarz dostępności, więc od razu widzisz, czy w Twoim terminie w ogóle jest wolny.

Uwagastawka w zaproszeniu to Wasze ustalenie, a nie rozliczenie. Mjuzik nie przelewa pieniędzy i niczego nie księguje — zapisuje tylko to, na co się umówiliście, żebyście oboje mieli to czarno na białym.

Artysta albo menedżer wypełnia u siebie cały koncert — plakat, tytuł, datę, skład — i wysyła go do Ciebie jako propozycję. Ląduje w Skrzynce jako sprawa do decyzji i nigdzie się nie publikuje, dopóki nie powiesz „tak".

Masz trzy odpowiedzi, wszystkie równorzędne: ZATWIERDŹ (wydarzenie od razu wchodzi do Twojego programu i staje się publiczne), ODRZUĆ (sprawa się zamyka) i ODPOWIEDZ, czyli rozmowa — bo najczęściej nie chodzi o „tak" lub „nie", tylko o „a może tydzień później?".

Masz tydzień na odpowiedź, a jeśli koncert wypada wcześniej — czas do dnia przed nim. Przy propozycji stoi plakietka „za 3 dni", która robi się czerwona, gdy termin goni; widzicie ją oboje. Kiedy się odezwiesz, zegar rusza od nowa — rozmowa nie kończy się wygaśnięciem w połowie zdania. Jeśli nie odpowiesz w ogóle, propozycja wygasa, artysta dostaje o tym wiadomość i może przysłać ją ponownie jednym tapnięciem.

Artysta może Cię delikatnie ponaglić przyciskiem „Przypomnij" — to jedno powiadomienie, nie seria.

Uwagagdy wydarzenie prowadzi menedżer, o składzie decyduje on, nie Ty. Klub odpowiada na pytanie, CZY koncert się u niego odbędzie; o tym, KTO gra, decyduje organizator. Przy własnych wydarzeniach klubu skład jest oczywiście Twój.

Poza propozycjami konkretnych koncertów dostajesz zwykłe wiadomości — „gramy w marcu w okolicy, jest szansa na termin?". Pisać mogą do Ciebie artyści i menedżerowie; fan nie, może Cię tylko obserwować. To świadome: inaczej klub zaczynałby dzień od trzydziestu wiadomości z pytaniem, czy zagra tu czyjś ulubiony zespół.

Każda rozmowa to osobny wątek w Skrzynce. Filtry u góry (Wszystko / Współpraca / Wiadomości / Powiadomienia) porządkują listę, gdy zrobi się gęsto.

Kogoś, kto przesadza, możesz zablokować — nie napisze i nie zaprosi Cię do niczego. Odblokowanie jest w ustawieniach konta (#podstawy-ustawienia).

„Moi artyści" to dwie grupy. STALI WSPÓŁPRACOWNICY liczą się sami z historii — trafia tu każdy, kto zagrał u Ciebie co najmniej dwa razy. OBSERWOWANI to ci, których sam zaznaczyłeś sercem, choćby jeszcze u Ciebie nie grali. Stałego współpracownika możesz z listy ukryć („×" na kaflu) — historia koncertów zostaje nietknięta, znika tylko z tej półki.

Obok masz katalogi: „Poznaj artystów" (cała scena, z filtrami po mieście, gatunku i składzie) oraz „Poznaj kluby" — inne miejsca bywają przydatne przy wymianie kontaktów i wspólnych trasach. Menedżerów, z którymi się dogadujesz, trzymasz w osobnej liście ulubionych.

Na górze pulpitu stoją trzy kafle: propozycje do decyzji, nieprzeczytane wiadomości i FANI. Tapnięcie w fanów rozwija podział na role — ilu z nich to zwykli słuchacze, ilu artyści, ile klubów i menedżerów. To rozbicie mówi więcej niż sama suma: dwudziestu artystów obserwujących Twój klub to inna wiadomość niż dwudziestu fanów. Obok liczby widać przyrost od początku miesiąca.

Pod kaflami pojawia się porównanie z innymi klubami w Twoim mieście, ale nie od razu i nie w formie rankingu:

• gdy w mieście jest mniej niż pięć klubów, zostają same Twoje liczby — przy takiej garstce „drugie miejsce" nic nie znaczy;
• od pięciu klubów dostajesz przedział: „W czołówce", „Górna połowa stawki", „Dolna połowa";
• od piętnastu — pełne zestawienie klubów z miasta.

Przedziały zamiast miejsc wybraliśmy dlatego, że przy małej bazie jeden nowy obserwujący potrafi przestawić kolejność o kilka pozycji. Raz odblokowany poziom już się nie cofa, nawet gdy liczba klubów w mieście spadnie.

Twoich liczb nie widzi nikt poza Tobą. Na wizytówce postronni widzą tylko łączną liczbę obserwujących.

• Nie deklarujesz „idę" — klub nie chodzi na koncerty, tylko je prowadzi. Serce („lubię") masz normalnie.
• Nie masz znajomych. Znajomi to relacja człowiek–człowiek, a Twoje konto reprezentuje miejsce; do rozmów służy Skrzynka.
• Nie wystawiasz ogłoszeń muzyków — to tablica dla grających.
• Nie masz planera tras; to narzędzie artysty i menedżera.

Rejestrujesz się w aplikacji i wybierasz rolę „Menedżer". Podajesz imię albo nazwę firmy, miasto, kilka zdań o sobie, kontakt i — jeśli chcesz — wcześniejsze współprace: zespoły, trasy, osiągnięcia.

Konto działa od pierwszego dnia, również zanim ktokolwiek dołączy do stajni. Wizytówka jest w katalogu od razu, zaproszenia wysyłasz sam, a artyści mogą odezwać się pierwsi. Nic nie weryfikujemy — weryfikacja w Mjuziku dotyczy wyłącznie klubów.

Menedżer to osobny rodzaj konta. Nie dostajesz haseł swoich artystów i niczego nie przejmujesz — pracujesz z własnego konta, pod własnym nazwiskiem, z prawem mówienia w ich imieniu w sprawach koncertowych.

Wizytówka menedżera jest krótka i ma odpowiedzieć na jedno pytanie: czy warto oddać Ci swoje sprawy. Zdjęcie, nazwa, miasto, bio, „na rynku od" (rok — z niego liczy się staż), kontakt i social media, a pod tym wcześniejsze współprace.

Artyści oglądają ją, zanim odpowiedzą na Twoje zaproszenie, a kluby — zanim odpiszą na propozycję koncertu. Poza opisem są na niej trzy rzeczy, które robią się same: ZASIĘG (ilu ludzi obserwuje Twoich artystów razem wziętych), ROSTER — kogo prowadzisz, z dopiskiem „opieka od…" przy każdym — oraz PORTFOLIO, czyli osiągnięcia stajni z czasu Twojej opieki, do których możesz dopisać własne wpisy. Historia współpracy nie znika po jej zakończeniu.

Uwagapola z linkami, e-mailem i telefonem są sprawdzane w trakcie pisania — link z niewłaściwej domeny albo numer z literami nie przejdzie.

Współpraca zaczyna się z jednej z dwóch stron: albo Ty znajdujesz artystę w katalogu, albo on znajduje Ciebie. Działa to tak samo: leci prośba z krótką wiadomością (do 500 znaków), druga strona dostaje powiadomienie na telefon, a sprawa ląduje w Skrzynce jako decyzja do podjęcia.

Współpraca zaczyna działać dopiero wtedy, gdy obie strony powiedzą „tak". Samo wysłanie prośby nie daje Ci żadnych uprawnień. Dopóki czekasz, widnieje przy niej „Oczekuje" i możesz ją wycofać.

Wątek współpracy ma własny stan, widoczny dla obu stron: Oczekuje, Aktywna współpraca, Odrzucono, Wycofano, Zakończono. W środku można normalnie pisać — to zwykła rozmowa, nie sam formularz.

Współpracę kończy jeden przycisk, z każdej strony, bez pytania drugiej o zgodę. Potwierdzone koncerty zostają; tracisz prawo działania w imieniu artysty od tej chwili.

Uwagaartysta, który już ma menedżera, może dostać od Ciebie wiadomość, ale nie zaproszenie do współpracy — najpierw musi zakończyć poprzednią. Jego rozmowy z innymi menedżerami są prywatne: obecny menedżer ich nie widzi, i to nie jest kwestia dobrych manier, tylko ustawienia bazy.

To jest sedno tej roli, więc powiemy wprost: reprezentacja w Mjuziku jest JAWNA. Nigdy nie udajesz artysty. Każda Twoja wiadomość i każda oferta podpisuje się „Menedżer X — w imieniu zespołu B", więc klub po drugiej stronie wie, z kim rozmawia.

Co możesz w imieniu artysty, z którym macie aktywną współpracę: tworzyć wydarzenia, poprawiać jego wizytówkę, pisać do klubów, negocjować terminy, długość występu i stawki, przyjmować i odrzucać oferty. Twoja decyzja jest wiążąca od razu — nie trzeba dwóch podpisów. Artysta widzi wszystko u siebie i w każdej chwili może wejść w wątek i odpowiedzieć sam; nie jest odstawiony na boczny tor.

Do pisania i negocjowania nic nie przełączasz — atrybucja dokleja się sama. Przełącznik „Wejdź jako…" służy do czegoś innego: do tworzenia wydarzeń i edycji wizytówki w jego imieniu. Gdy jest włączony, nad paskiem zakładek świeci żółty baner „DZIAŁASZ JAKO <nazwa>" z przyciskiem „Wróć" — tak, żebyś nigdy nie zrobił czegoś nie temu artyście.

Powiadomienia o sprawach koncertowych dostajecie oboje: i artysta, i Ty.

Uwagareprezentacja obejmuje sprawy koncertowe — deale, skład, rozmowy z klubami. Nie obejmuje warstwy zarządzania: rozmowy artysty z INNYMI menedżerami są dla Ciebie niewidoczne.

„Dodaj wydarzenie" pyta najpierw o rzecz, której nie ma u artysty: KTO TO FIRMUJE. Do wyboru Twoja agencja albo konkretny artysta ze stajni. Od tego zależy, czyje nazwisko stoi na afiszu i czyj kalendarz się zapełnia.

Potem jest już jak u artysty: W KLUBIE (propozycja, która czeka na zatwierdzenie — patrz #artysta-koncert-w-klubie) albo DIY, czyli miejsce bez konta w Mjuziku: dom kultury, plener, squat (#artysta-koncert-diy). Wydarzenie DIY publikuje się od razu.

Wydarzeń DIY dotyczy ten sam limit co u artysty: pięć nadchodzących naraz, +3 za każde, które się odbyło, maksymalnie dwanaście. Jeden koncert zagrany w klubie z kontem otwiera od razu pełne dwanaście.

Uwagawiersz „propozycje czekają na klub" na pulpicie liczy wszystkie wysłane i nierozpatrzone — i te Twojej agencji, i te podopiecznych.

Przy wydarzeniu, które prowadzisz, to TY decydujesz o składzie. Klub odpowiada na pytanie, czy koncert się u niego odbędzie; o tym, kto gra, decyduje organizator, czyli Ty. Zaproszenia wysyłasz z warunkami (godzina wejścia, długość występu, stawka), a każde ma własny wątek — przy pięciu wykonawcach ustalenia nie mieszają się ze sobą.

Rozmowa z klubem chodzi tymi samymi torami co u artysty: propozycja ma tydzień ważności (albo czas do dnia przed koncertem, jeśli ten jest bliżej), zegar przesuwa się, gdy klub się odezwie, a wygasłą propozycję da się wysłać ponownie razem z całym składem.

Skrzynka pokazuje sprawy wszystkich podopiecznych naraz. Gdy robi się gęsto, druga linia pastylek pozwala zawęzić widok do jednego artysty.

Planer tras jest tylko na komputerze i działa tak samo jak u artysty — pełny opis z krokami 01–05, płótnem i rezerwacjami jest w punkcie #artysta-trasa. Różnica jest jedna, ale istotna: planujesz dla stajni, więc w kalendarzu porównujesz dostępność swoich artystów z terminami klubów i od razu widzisz, kto jest wolny w dany weekend.

Rezerwacja (HOLD) jest tu szczególnie przydatna: trzymasz trzy warianty terminu, nie obiecując publicznie niczego, a publikujesz dopiero to, co faktycznie wyszło.

Uwagateczka trasy siedzi w pamięci przeglądarki na tym komputerze. Rezerwacje, wysłane propozycje i dostępność artystów są na serwerze — w najgorszym razie tracisz szkic planu, a nie umówione koncerty.

MOI ARTYŚCI to Twoja stajnia: zdjęcia, liczba fanów przy każdym, tap prowadzi na wizytówkę. Listę da się filtrować po mieście, gatunku i składzie oraz sortować — alfabetycznie albo po liczbie obserwujących.

MIEJSCA zbierają to, gdzie Twoi artyści grają: „Moje kluby" (te, które obserwujesz) i „Miejsca DIY", czyli zapisane adresy spoza aplikacji, żeby nie wpisywać ich za każdym razem od nowa. Obok jest wejście do katalogu klubów.

W katalogu menedżerów znajdziesz też innych menedżerów — bywa to przydatne przy wspólnych trasach i przekazywaniu kontaktów.

Ogłoszenia muzyków („szukam kogoś do składu", „jestem dostępny") możesz czytać i możesz napisać do ich autorów — to dobre miejsce, żeby wyłowić kogoś do zespołu, który prowadzisz. Własnych ogłoszeń nie wystawiasz: tablica jest dla grających, a Ty na niej nie występujesz.

Na telefonie trzy kafle na górze pulpitu: sprawy do decyzji, nieprzeczytane wiadomości i ZASIĘG, czyli suma fanów wszystkich Twoich artystów. To jedna liczba mówiąca, do ilu ludzi dociera stajnia.

Na komputerze jest cała reszta — wykres wyświetleń wizytówek z ostatnich 30 dni, obłożenie stajni na najbliższe osiem tygodni, tabela artystów z ich liczbami, lejek propozycji (ile wysłanych, ile potwierdzonych) i lista tych, którzy mają wolny najbliższy weekend. Do tego rozkład miast, w których gracie.

Uwagaliczby artysty widzi artysta i jego menedżer. Klub, do którego piszesz, widzi tylko to, co publiczne — liczbę obserwujących na wizytówce.